Wstęp

Kochani Czytelnicy,

Pan Jezus przyszedł na ziemię 2007 lat temu, przychodzi codziennie, jeśli tylko zaprosimy Go do naszego serca, i przyjdzie w swoim uwielbionym ciele, widomie, w chwale i w blasku – bo tak zapowiedział. Te trzy przyjścia Boga do nas, Jego stworzeń, powinny być treścią naszej medytacji nie tylko w okresie świąt Bożego Narodzenia, ale także w ciągu roku na co dzień i stawać się przyczyną naszej radości.

Kochani Czytelnicy!

 

Żyjemy w 90. roku od objawień fatimskich. Prawie wiek minął od tamtych wydarzeń, a przecież ich wymowa nie tylko nie blednie, ale nabiera ciągle aktualnych i nowych zabarwień.

„Przyszłam upomnieć ludzkość, aby zmieniła życie i nie zasmucała Boga ciężkimi grzechami. Niech ludzie odmawiają różaniec i pokutują za grzechy”.

 

Święta Wielkanocne na nowo uświadamiają nam, że najważniejszym wydarzeniem w historii całej ludzkości i każdego człowieka jest Męka, Śmierć i Zmartwychwstanie Chrystusa. W dramatycznych wydarzeniach tajemnicy paschalnej Bóg-Człowiek dokonał ostatecznego zwycięstwa, wyzwalając wszystkich ludzi z niewoli grzechu, szatana i śmierci. Prawda ta jest źródłem niezniszczalnej radości i chrześcijańskiego optymizmu: „Gdzież jest, o śmierci, twoje zwycięstwo? (…) Bogu niech będą dzięki za to, że dał nam odnieść zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa” (1 Kor 15, 55. 57).

W czasach komunizmu wielu duchownych i świeckich zostało zamordowanych, więzionych i okrutnie torturowanych, a tylko nieliczni ulegli i podpisali zgodę na współpracę. Ojciec Święty Benedykt XVI tak mówił do polskich kapłanów: „Na jak wielkie próby byliście wystawiani w nie tak dawnych czasach! Pamiętajmy o heroicznych świadkach wiary i ufności, którzy oddali swe życie Bogu i ludziom, (…) którzy pozostali prawi, autentyczni i dobrzy, nie ulegając zwątpieniu, nie tracąc wiary (…), którzy nie ulegali siłom ciemności”.

Pan Jezus zaprasza nas, abyśmy na nowo z radością i z pokorą betlejemskich pasterzy przyjęli prawdę o tajemnicy Jego wcielenia i narodzenia. Ojciec Święty Jan Paweł II pisze, że: „Samoobjawienie się Boga łączy się z Jego »uczłowieczeniem« (…). On naprawdę stał się człowiekiem w swoim Synu i narodził się z Dziewicy i właśnie w tym narodzeniu, a w szczególności poprzez mękę, krzyż i zmartwychwstanie, samoobjawienie się Boga w dziejach człowieka osiągnęło swój zenit: objawienie się niewyrażalnego Boga w widzialnym człowieczeństwie Chrystusa (…). Wydaje się, że poszedł najdalej, jak tylko mógł, dalej już iść nie mógł. Poszedł w pewnym sensie za daleko...! Czyż Chrystus nie stał się »zgorszeniem dla Żydów, a głupstwem dla pogan« (l Kor l, 23)? Właśnie przez to, że Boga nazywał swoim Ojcem, że tego Boga tak bardzo objawiał sobą, iż zaczęto odnosić wrażenie, że za bardzo...! W pewnym sensie człowiek już nie mógł tej bliskości wytrzymać i zaczęto protestować. Ten wielki protest nazywa się naprzód Synagogą, a potem Islamem. I jedni, i drudzy nie mogą przyjąć Boga, który jest tak bardzo ludzki. Protestują: »To nie przystoi Bogu«. »Powinien pozostać absolutnie transcendentny, powinien pozostać czystym Majestatem – owszem, Majestatem pełnym miłosierdzia, ale nie aż tak, żeby sam płacił za winy swojego stworzenia, za jego grzech«. W pewnym sensie słusznie więc można mówić, że Bóg za bardzo się odsłonił człowiekowi w tym, co jest najbardziej Boskie, co jest Jego wewnętrznym życiem; odsłonił się w swej Tajemnicy. I nie zważał na to, że to odsłonięcie się przesłoni Go poniekąd w oczach człowieka, bo człowiek nie jest zdolny znieść nadmiaru Tajemnicy. Nie chce, ażeby ona tak bardzo go ogarniała i przytłaczała” (Przekroczyć próg nadziei, s. 49).

 

W odpowiedzi na liczne prośby z Afryki i Indii zaczęliśmy również wysyłać na tamte tereny misyjne angielskie wydanie Miłujcie się!. A oto fragment listu z Etiopii, który otrzymaliśmy 31 stycznia 2006 r. Pisze siostra Joachim: