Przez prawie 20 lat babrałem się w dragach. Zajmowałem się produkcją, dilowaniem i zdarzyło się coś takiego, że dragi zeżarły mnie, całe moje życie, skasowały absolutnie wszystko, co miałem. Dokładnie wszystko: dom, rodzinę, wszystko, czego się dorobiłem wcześniej – absolutnie wszystko.
W tych dniach, kiedy przeżywamy drugą rocznicę śmierci Ojca Świętego, z jeszcze większą intensywnością zadajemy sobie pytanie: jak nie zmarnować tego daru, jakim był pontyfikat Jana Pawła II, i co zrobić, by sługa Boży był obecny w naszym codziennym życiu?
Z przeczytanych ostatnio informacji najbardziej chyba uderzyła mnie następująca: badania pokazują, że rodzice przeznaczają na rozmowę ze swoimi dziećmi dziennie… Zgadnij ile? Godzinę, dwie, trzy? Telewizję przeciętnie ogląda się ponad cztery godziny dziennie. Ile poświęca się swoim własnym dzieciom?... Osiem minut.
Straszny kryzys, przyznasz. Ile z Tobą rozmawiają rodzice? Masz to szczęście, że dużo, szczerze, z cierpliwością, z miłością? A Ty kiedyś w przyszłości będziesz miała czas na rozmowę ze swoimi dziećmi, czy zamiast tego będziecie razem oglądać telewizję?
Straciłam czystość bardzo wcześnie. Od samego początku swój związek z chłopakiem zbudowałam na cielesności. Nie widziałam w tym nic złego. Nie wiedziałam, że tak nie można, że to źle. Nie byłam świadoma tego grzechu. Jednak działo się ze mną coś złego – byłam ciągle smutna, przygnębiona, nawet małe problemy były dla mnie nie do pokonania. Byłam jakaś taka „ciężka”, nie układało mi się w szkole, miałam mało przyjaciół. Nie wiedziałam dlaczego.
Bóg uchronił mnie przed bagnem satanistycznego black i death metalu. Chcę wszystkich przestrzec przed słuchaniem takiej muzy. Metal – w wykonaniu zespołów satanistycznych – niszczy od środka, zabiera chęć do życia, zabija!
Jako nastolatek byłem dookoła bombardowany treściami pornograficznymi, przekazywanymi w przeróżny sposób, które mniej lub bardziej dosadnie docierały do mnie i pozostawiały ślad w moich myślach. Moi rówieśnicy też ulegali temu wpływowi.
Coraz częściej słyszałem opowiadania kolegów o ich podbojach i zdobyczach, o zaliczonych panienkach. Ja zawsze marzyłem o tym, by ta chwila była wyjątkowa, żeby to nie było gdzieś tam w przysłowiowych krzaczkach, z pierwszą lepszą dziewczyną, i to w dodatku pod wpływem alkoholu. To mnie jakoś motywowało i trzymałem się. Były wprawdzie imprezy, alkohol, dziewczyny, ale wszystko do ustalonej granicy. W międzyczasie odkryłem piekło masturbacji i popadłem w bagno samogwałtu.
Każdy chce być szczęśliwy… Ale nie każdy jest! Rozejrzyj się wokoło. Myślisz, że Ty na pewno będziesz? Na pewno? Czujesz się bezpieczny? Bardzo bym chciał, żeby tak się stało. Ale widzę także zagrożenia dla Twojego szczęścia…
Z pewnością czasami się zastanawiasz, jaka będzie Twoja przyszłość… Chciałbyś skończyć szkołę, może studia, znaleźć dobrą pracę, ożenić się, założyć rodzinę, odnieść jakiś sukces. I to wszystko ma służyć Twojemu szczęściu. Bo chciałbyś być szczęśliwy. Tak prawdziwie, a nie tylko robić dobrą minę do złej gry. Każdy chce być szczęśliwy… Ale nie każdy jest! Rozejrzyj się wokoło. Myślisz, że Ty na pewno będziesz? Na pewno? Czujesz się bezpieczny? Bardzo bym chciał, żeby tak się stało. Ale widzę także zagrożenia dla Twojego szczęścia…
Dostałem jeszcze jedną szansę
Pan wyciągnął mnie z mojego grzechu i dał mi jeszcze jedną szansę. Kiedy stałem nad krawędzią przepaści – a raczej gdy już spadałem na jej dno, aby się roztrzaskać – doświadczyłem cudu. Miałem wybór: albo zaufam Bogu, albo zginę. Zdecydowałem się na to pierwsze.
Moje dzieciństwo, dorastanie i dojrzewanie było naznaczone piętnem samogwałtu, co w rezultacie sprawiło, że nie dorosłem, nie dojrzałem psychicznie, intelektualnie i oczywiście duchowo. Zmarnowałem swoje talenty i możliwości, którymi dysponowałem w tym okresie. Straciłem setki godzin na oglądanie telewizyjnej pornografii i czytanie erotycznych pism. Efekt był taki: nienawidziłem siebie i wszystkich wokół, a moje życie straciło sens. Spadałem z wielką prędkością, lecz jeszcze wtedy o tym nie wiedziałem. Byłem zupełnie samotny.
Kim jestem? Teraz jestem człowiekiem wolnym!!! Wolnym od wewnętrznej ciemności, od niemocy, żalu i gniewu, który mi towarzyszył przez długi czas.
W ostatnich latach modne jest urządzanie tzw. parad równości – budzą one wiele kontrowersji, wiele sprzeciwu, a ich udane przeprowadzenie uważane jest w niektórych kręgach za sukces demokracji. Jak sama nazwa sugeruje, paradują tam ludzie, którzy czują się gorsi od innych, i usiłują udowodnić światu, że jednak gorsi nie są. Ich problemem jest uprawiany przez nich homoseksualizm.
